Logo bevrijdingskrant.nl
Foto: Shutterstock

Het verhaal van opa Prins

Door het lezen van uw artikel in de krant, over de oorlog, ben ik van mening dat het verhaal van mijn opa hier helemaal tussen past. Het verhaal speelt zich niet af in Twente, maar op de Veluwe. 

Op de boerderij van mijn opa in Oldebroek, waar ik zelf ook ben opgegroeid, was mijn opa diep in het verzet geraakt. Mijn vader was nog een jongen van 12 en heeft hierover een verslag geschreven. Het boekje ligt hier bij mij in de la als de spannende familiegeschiedenis, die ik af en toe nog even naar boven haal. Gisteren nog, om precies te zijn. Het vertelt over mijn opa, die eerst in 1940, als dienstplichtig militair in Moordrecht, het luchtafweergeschut bediende. Na de capitulatie kwam hij weer thuis op de boerderij en raakte hij betrokken bij het verzet. Er werden wapenlessen gegeven in de varkensschuur, aan de binnenlandse strijdkrachten. De wapens werden verborgen onder de koeien. Mijn vader vertelt over zijn leven als de oudste zoon thuis, dat er regelmatig onderduikers waren en dat er een oom rondfietste met kinderen die een adres nodig hadden. Als er even geen plek was, dan zei mijn oma dat het wel op de boerderij kon. Het was een moedige daad van mijn opa en oma, om met gevaar voor eigen leven, anderen te helpen die door de oorlog gevaar liepen. Mijn opa zei nooit veel over wat hij had gedaan, in de oorlog, hij zag het als zijn plicht om als christen, je medemens te helpen. Geen woorden, maar daden. 

Het boekje over de oorlog, wat hier voor mij ligt, vertelt over het verzet waar mijn opa bij betrokken was. Ook aan het einde van de oorlog in 45. Toen kwam er het bericht vanuit Londen, dat de bruggen over het Apeldoorns kanaal bewaakt moesten worden. De Canadezen zouden doorstoten naar de kop van de Veluwe, dus de Binnenlandse strijdkrachten, uit Elburg werden bewapend op de boerderij. Mijn opa zou ook mee, maar oma zei dat ze het deze keer niet goed vond dat hij meeging. Een voorgevoel, bleek later. De jongens van de BS namen de posities in bij de bruggen, en het kwam daar tot een treffen met de Duitsers. Er stierven daar 14 jongens van de BS bij de Clementbrug. Tot op de dag van vandaag worden op 13 april de namen genoemd van hen die daar zijn gevallen. Doordat mijn oma zei dat ze het niet goed vond, dat mijn opa meeging, kon mijn opa jaren later, door destijds burgemeester Hardonk van Oldebroek, het verzetskruis in handen nemen. 

Mijn vader is nu 86 en heeft het hier nog over. Omdat hij nu Alzheimer heeft, is het fijn dat hij in dit boekje alles heeft kunnen vertellen, over zijn jeugd en de oorlog op de boerderij in Oldebroek. 

Met vriendelijke groet, Jet Bolink-Prins

Meer berichten